۲۳مه ۲۰۲۵ - تحقیقات جدید، ارتباط نگران ‌کننده‌ ای را بین پسوریازیس و عوارض کلیوی در افراد مبتلا به دیابت نوع ۲ (T2D) نشان داده است، حتی زمانی که از درمان‌ های استاندارد محافظت ‌کننده کلیه و درمان های بیولوژیک استفاده می ‌شود. این مطالعه ی کوهورت گذشته ‌نگر، به رهبری دکتر تارون سونتام از دانشکده پزشکی تگزاس A&M در دالاس تگزاس، در ۷ مه در مجله ی آکادمی پوست آمریکا(JAAD)  منتشر شد.

این مطالعه نشان داد که بیماران مبتلا به دیابت نوع ۲ و پسوریازیس بطور قابل توجهی با خطر بالاتر برای ابتلا به بیماری‌ های کلیوی، از جمله نفروپاتی دیابتی، بیماری مزمن کلیه (CKD)، بیماری کلیوی مرحله نهایی (ESRD) و نیاز به دیالیز، مواجه هستند. این افزایش خطر با وجود درمان با داروهای محافظ کلیه رایج مانند مهارکننده‌ های ACE، ARBها و مهارکننده ‌های SGLT2 و همچنین عوامل بیولوژیک جدیدتر، با گذشت زمان ادامه می‌ یابد.

محققان از داده‌های دنیای واقعی پلتفرم TriNetX، از سال ۲۰۱۴تا ۲۰۲۴، استفاده کردند. این تجزیه و تحلیل شامل ۲۷۰۴۴بیمار مبتلا به دیابت نوع ۲بود که بر اساس تشخیص پسوریازیس قبل از شروع درمان محافظتی کلیه، به دو گروه همسان تقسیم شدند. در میان آنها، ۷۷۷۱ بیمار مبتلا به پسوریازیس همچنین با داروهای بیولوژیکی که اینترلوکین-۲۳، اینترلوکین-۱۷، اینترلوکین-۱۲ و۲۳ یا TNF-alpha را هدف قرار می‌ دهند، درمان شده بودند.

این مطالعه به یافته‌ های زیر منجر شد:

•  بیماران مبتلا به پسوریازیس به طور مداوم خطر مطلق بالاتری برای عوارض کلیوی در طول زمان نشان دادند.

•  در طی ۳ سال، گروه پسوریازیس خطر بیشتری برای نفروپاتی دیابتی( ARIیا افزایش مطلق خطر=۱.۳۱ درصد)، CKD (۱.۸۰ درصد)،ESRD (۰.۳۸ درصد)و دیالیز (۰.۲۸٪) داشتند که همگی از نظر آماری معنی ‌دار بودند.

• در طی ۵ سال، این خطرات برای نفروپاتی دیابتی به ۲.۰۲ درصد، برای بیماری مزمن کلیه (CKD) به ۳.۲۸ درصد، برای ESRD به ۰.۵۸ درصد و برای دیالیز به ۰.۴۲ درصد افزایش یافت.

•تا ۱۰سال، این خطرات همچنان رو به افزایش بود: نفروپاتی دیابتی ۳.۳۰ درصد، بیماری مزمن کلیه 6.33 درصد، بیماری کلیوی مرحله ی نهایی 0.94 درصد، و دیالیز 0.63 درصد.

•  حتی بیمارانی که تحت درمان بیولوژیک بودند، در ۱۰سال اول، افزایش قابل توجهی را در خطر ابتلا به CKD تجربه کردند، که نشان می ‌دهد این درمان ‌ها ممکن است به اندازه کافی از زوال کلیوی جلوگیری نکنند.

نویسندگان این مطالعه اظهار کردند که این ارتباط ممکن است ریشه در ماهیت التهابی پسوریازیس، به ویژه پاسخ ایمنی ناشی از T-helper-17 داشته باشد. اعتقاد بر این است که سیتوکین ‌هایی مانند IL-17، IL-12/23  و TNF-alpha باعث التهاب کلیوی می ‌شوند، فرآیندی که توسط داروهای محافظ کلیه فعلی به طور کامل کاهش نمی ‌یابد.

نویسندگان با تأکید بر نیاز به استراتژی ‌های درمانی متناسب ‌تر برای بیمارانی که با پسوریازیس و دیابت دست و پنجه نرم می‌ کنند، خاطرنشان کردند که «این یافته ‌ها نشان ‌دهنده ‌ی یک خطر مداوم و کمتر شناخته ‌شده است. آن ‌ها همچنین خواستار مطالعات آینده‌ نگر برای درک بهتر مکانیسم ‌های اساسی و ارزیابی مداخلات بالقوه ‌ای هستند که می ‌توانند از وخامت کلیه در این گروه آسیب ‌پذیر جلوگیری کنند».

منبع:

https://medicaldialogues.in/dermatology/news/psoriasis-linked-to-higher-risk-of-kidney-disease-in-diabetics-even-with-biologic-therapy-study-148801